ZAPRASZAM !

Czy jesteśmy społeczeństwem obywatelskim? Jak się o tym przekonać? Czy zależy mi na tym aby było lepiej i ładniej? Czy jeszcze mam jakąś inicjatywę? Czy lepiej siedzieć cicho? a może tylko narzekać i mieć na wszystko swój pogląd, ale sie za mocno nie wychylać ? a może zacząć od swojego bloga? w takim razie ZAPRASZAM !!!

**************************************************************************************************

piątek, 3 sierpnia 2018

Pleszew - Rynek - 1 Sierpnia - godz. 17.00...

Nie bywam zbyt często na uroczystościach z tzw. okazji. Powód zawsze ten sam. - na czele te same twarze z minionej epoki albo z minionych 25 lat „wolności”. I własnie to zaburzyło mi patriotyczny akcent wydarzenia jakim było ostatnio uczczenie rocznicy wybuchu Powstania Warszawskiego w moim mieście.

Pleszewski Rynek, 1 sierpnia godzina W.

W pięknym szyku odpalone race, młodzież przygotowana okolicznościowo 
wraz z grupą rekonstrukcyjną. Wspólnie odśpiewany hymn.

Potem przemówienie przedstawiciela władz. Było w nim również wspomnienie Powstania Wielkopolskiego. Super. W końcu to prawie „nasze” wydarzenie. Ale skąd nawiązanie do powstania styczniowego? Ach ten stres. Tylko skąd i dlaczego?

Były delegacje a kwiatami. Platforma Obywatelska i PiS. 
A dlaczego nie PO i Prawo i Sprawiedliwość. Albo pełne nazwy albo skróty. 
Wywołało to oburzenie pewnej starszej Pani stojącej obok mnie, która zareagowała: jak tak można?
Domyślam się, że prowadzący nie przywykł do wypowiadania pełnej nazwy, no bo cóż, skoro „dobra zmiana” odbija się czkawką w jego otoczeniu pewnie bardzo często.

Była też delegacja „jakiegoś czegoś nowego”, pewnie politycznego tworu na potrzeby wyborów samorządowych, ale... znowu twarze te same, o czym, aha, już mówiłem na wstępie.

Była i fotka na zakończenie. Nie ustawiłem się z wszystkimi. W końcu uznałem, że nie jestem zbyt fotogeniczny.
***************************************************
a tutaj sympatyczna fotka z ubiegłego roku znaleziona na stronie Gazety Pleszewskiej...


i dwa linki do tego wydarzenia - ubiegłoroczny i tegoroczny...





piątek, 20 kwietnia 2018

SEZON ROWEROWY - START !!!

Można powiedzieć, 
że sezon rowerowy już się zaczął
i od razu mam 
do zaproponowania cztery wyjazdy...
oczywiście na wszystkie zapraszam
i podaję w kolejności:

1. 29 kwietnia - niedziela,
 dostaliśmy zaproszenie na 
III Rajd Rodzinny do Kwilenia... 
rozpoczyna się o godz. 13.30.
Proponuję więc wyjazd z Pleszewa z rynku
o godz. 12.00...
2. Tradycyjny wyjazd czyli Pielgrzymka do Św. Józefa.
Oczywiście 1 maja - wtorek.
Wyjazd z pleszewskiego Rynku o godz. 8.30...
3. 6 maja Święto Prosny. Oczywiście musimy do Gizałek dojechać
i dlatego wyruszamy o godz 14.00 też z pleszewskiego Rynku
4. I też tradycyjna Pielgrzymka do Turska 20 maja. Wyjazd o godz 9.00 z pod kościoła Najświętszego Zbawiciela. Która to już? Albo 28 albo 30... niezła tradycja się zrobiła...

Zapraszam na wszystkie te wyjazdy, będę na bieżąco przypominał 
a dzisiaj już zarezerwujcie czas aby w miarę wykorzystać nasze lokalne rowerowe imprezy.


wtorek, 17 kwietnia 2018

piątek, 30 marca 2018

EDK - Pleszew

Tydzień temu wyruszyliśmy na trasę.
Było ekstremalnie po raz drugi.
Wszystkim którzy w jakikolwiek sposób mi pomagali
Bardzo Bardzo Dziękuję.
A pomagających była spora grupa.
Wyszło na trasę 227 uczestników.
W naszej diecezji było 5 rejonów i 6 tras.
Już dzisiaj zapraszam na Ekstremalny Różaniec
który odbędzie się w październiku.
A za rok pewnie i EDK też będzie.

Kto jak przeżył swoje EDK, to może porównać
z ubiegłorocznym wspomnieniem jednego z uczestników
postanawiającym to opisać
i przesłać w formie listu który poniżej zamieszczam. 
No i jeszcze tegoroczny baner na pamiątkę...

Oto wspomnienie: 

EDK - Nie wiem czy kiedyś prędzej o tym słyszałem.
W zeszłym roku możliwe że po raz pierwszy...
Uznałem że to coś dla mnie... W pewnym sensie szalona rzecz...
Chciałem iść. Ale w Krotoszynie nie było. Gdzieś na FB śmigło mi że w Pleszewie jest.
Napisałem do gościa, który za tą trasę odpowiadał, dowiadując się między innymi terminu.
Termin był skopany bo w piątek przed niedziela palmowa... A my ze wspólnoty (Wiara i Światło) robimy palemki.
Kalisz - tak samo. Trochę mnie to załamało. Ale... (lubię mieć ale)
Dogadałem się z gościem że pójdę prędzej, liczył mnie jako uczestnika. Mieli wyjście prędzej na sprawdzenie trasy ale akurat miałem robotę, więc odpadało...
Ale powiedział, że jak sprawdzi to będzie wrzucał opis na stronę i stamtąd będę mógł sobie ją ściągnąć.
Nadszedł mój piątek... Siostra zawiozła mnie do Pleszewa i wyruszyłem... Mama też jechała mnie odwieźć i mówiła że głupi jestem, bo po całym dniu w pracy jeszcze w nocy chce iść 40 km.
Ale że ja uparty jestem i spodobał mi się pomysł EDK więc uznałem że pójdę...
No... Pleszew a nie Kalisz też z racji tego że w razie czego znam kilku ludzi z Pleszewa, i w razie szybkiej pomocy mam do kogo się odezwać, albo wejść na kawę po przejściu.
No więc wyszedłem.
Na telefon nie chciała mi się ściągnąć mapa, więc miałem wydruk opisu z neta.
Już z pierwszej na drugą stacje zrobiłem małe kółko i poszedłem trochę naokoło.
Ale później już się łapałem w trasie.
Chyba po 2 czy 3 stacji zaczęło być ciężko... Nogi zaczęły mnie boleć...
Buty zaczęły wbijać mi się w stopy - a wziąłem, no przynajmniej wydawało mi się że wziąłem buty które najlepiej się do tego nadawały.
Aha... Generalnie przedtem chodziłem trochę wieczorami żeby nie iść nieprzygotowany.
Zabrałem sobie batony, bo wiedziałem że dzięki cukrowi będę miał energię...
Na jednej ze stacji pod krzyżem na przystanku zrobiłem sobie postój... Zjadłem... Trochę odpocząłem.
No i szedłem dalej.
Najpierw były psy... Fakt za płotem ale bałem się że gdzieś wybiegną i zaczną mnie gonić, a ja miałem ledwo co siły iść...
Później był las... Odczuwałem wielki strach kiedy przez niego szedłem... Miałem nawet przy sobie nóż który wyciągnąłem z kieszeni w razie gdyby jaki zwierzak mi wyleciał.
Ej nie... Z racji tego że było ciepło miałem sandały... Przynajmniej na początku, bo uznałem że raz że ciepło dwa że w sandałach nic mi nie będzie... Bo co może być w sandałach?
Ale zaczęły mi się robić odciski.
Jak opowiadałem o tym kumplowi to powiedział coś w stylu - w sandałach odciski to dziwna sprawa. No żeby mi się paski poobcierały to jeszcze, ale odciski?
Ale ten las był naprawdę pełen strachu.
Jak z niego wyszedłem to pomyślałem że chyba nigdy więcej tego nie zrobię.
Doszedłem do następnej stacji i przy kościele zrobiłem odpoczynek.
Ruszyłem dalej...
Nie wiem czy na kolejnej czy na następnej ledwo co szedłem...
Nie wiem ile czasu myślałem że już chyba dalej nie dam rady, że już nie mam siły, że się poddaję...
Położyłem się na przystanku, ledwo co się ruszałem... Bałem się że ludzie z domów naprzeciwko zadzwonią na policję że jakiś żul tam jest.
Nie wiem ile trwała we mnie walka... Ale w końcu padło to zdanie:
„Dobra Boże poddaję się”
Poryczałem się.
Zadzwoniłem do siory żeby po mnie przyjechała...
I czekałem…
Nie mogąc uwierzyć że nie dałem rady.
Ja.
Ja nie dałem rady…ę sobie nadzieję wbrew wszystkim i wszystkiemu...
T później poszedłem Jeszce raz
No więc...
Jak zrezygnowałem ten pierwszy raz to w głowie miałem, że tak nie może być...
Trochę mnie bolało, że nie dałem rady...
Pomyślałem, że no ostatecznie jest jeszcze jedna szansa.
Palemki... a jak się wyrobimy z palemkami to idę.
Siostra mnie zawiozła.
Plusem było to, że już wiedziałem skąd i w którym kierunku mam iść.
Byłem masakrycznie zmęczony…
Na tym przystanku pod krzyżem, co za pierwszym razem zrobiłem sobie przerwę, to uznałem, że zjem i się chwilę kimnę...
Całkiem jak bezdomny (i se myślę, że przez chwile stałem się takim bezdomnym - ze strachem, że może ktoś podjedzie, ktoś komu się to nie spodoba i różnie może się to skończyć)
Miałem się kimnąć z 15 minut, żeby trochę tylko odpocząć, ale spałem jakąś godzinę...
Chyba obudził mnie przejeżdżający samochód i zimno. Bo w nocy to ciepło nie było...
Wpadłem na pomysł, ze chyba najlepiej rozchodzone buty to mam te z roboty... no i trochę to pomogło.
Ale czułem drogę, którą szedłem tydzień prędzej i tak...
Aha... spałem bez butów, bo myślałem, że trochę se odpoczną mi nogi i będzie łatwiej iść,
ale to nie pomogło...
Ciężko było nawet założyć buty więc uznałem, że teraz sandały (wziąłem jej ze sobą tez)
Trochę w nich przeszedłem ale uznałem, że jednak buty były wygodniejsze…
I znowu był las... ten straszny las...
Jak go widziałem z daleka to już czułem strach…
Chociaż... miałem tą przewagę nad sobą, że wiedziałem, że ten las w końcu się skończy... ale i tak szedłem uzbrojony .
Teoretycznie w głowie powinienem przejść go szybciej - nie powinna mi się droga przez niego tak dłużyć...
Chwilami myślałem, że ten las tym razem się nie skończy...
Kolejny przystanek, pod kościołem...
Pierwsza załamka... pierwsze poważne myśli, że się poddaje...
Ale jakoś się przemogłem.
Dochodząc do następnej stacji widziałem, że niedaleko jest sklep i myślę, że w pewien sposób był to cud.
Kupiłem w nim wkładki do butów (gdybym wyszedł normalnie jak wszyscy to ten sklep byłby zamknięty).
Fakt... panie patrzyły na mnie jakoś jak na jakiegoś dziwoląga, ale nie było w tym nic złego.
Kiedy minąłem miejsce, w którym za pierwszym razem się zatrzymałem i poddałem, robiąc krok dalej miałem radochę, że się nie zatrzymałem… i przez kilka kroków za ten przystanek czułem się trochę jakbym pokonywał kilometry.
Później było już tylko gorzej...
Przyszłą taka masakra, że miałem ochotę się położyć i powiedzieć Bogu "ja już nie mogę... chcesz to się zaraz tu położę (znaczy powinno być zaraz tu się jebnę ) a Ty jak chcesz odbierz mi życie...
NADZIEJA...
Naprawdę czasem sam nie rozumiem jak mogę mieć na coś nadzieję - jeśli chodzi o nierealne (pamiętaj, że nierealne to wcale nie znaczy niemożliwe) rzeczy
nie wiem skąd... pojawiła się we mnie nadzieja na dojście do końca...
Po... nie wiem ilu metrach nawet buty mnie bolały....
Chyba myślałem, że walczę wtedy z samym Bogiem.
Pomyślałem: ja nie dam rady? no to kurwa Boże patrz!
Ściągnąłem buty i szedłem w samych skarpetkach.
Nie wiem ile, ale pamiętam, że długo tak szedłem...
Po drodze spotkałem dwóch "dziadków" jeden z nich na rowerze... poza tym, że zapytał gdzie idę i o drogę pytał, pamiętam, że powiedział że gdyby nie coś tam to też by poszedł. Kawałek mi towarzyszył nawet.
Drugi jechał samochodem. jak się zatrzymał, zapytał dokąd idę... chciał mnie podwieźć, ale podziękowałem.
Nie wiem czy mu to powiedziałem ale w głowie miałem "ja muszę iść".
Chociaż kusiło, żeby skorzystać z podwózki chociaż kawałek.
Mam wrażenie, że dopiero jak odjechał zrezygnowany moją odmową, to dopiero zauważył, że idę bez butów.
Choć z drugiej strony pomyślałem, nawet nie to że może Bóg mi podesłał pomoc, chociaż to też pomyślałem, ale bardziej miałem w głowie, że nie pomogłem mu zrobić dobrego uczynku.
Dzisiaj wiem, że sama jego propozycja już nim była.
Za obu tych panów na mojej drodze dziękowałem.
Szedłem dalej...
Pamiętam, że wchodząc do Pleszewa pomyślałem, że niby już ale jeszcze nie koniec
duży kawał miasta szedłem jeszcze bez butów
Później je założyłem... trochę, żeby ludzie dziwnie nie patrzyli - była już dawno sobota, ludzie na zakupach i w ogóle.
No i czułem, że stopy mam poodbijane trochę
W butach była amortyzacja jednak, ale mimo to człapałem się powolutku.
Powolutku, ale wciąż szedłem.
Jak doszedłem do końca powiedziałem coś w stylu "mówiłem Ci że jestem uparty i jak Ci powiem, że coś zrobię, to tak łatwo się nie poddam".
Zanim usiadłem zadzwoniłem, żeby po mnie przyjechała siostra...
Ściągnąłem buty i pomyślałem, że teraz pewnie zabawnie wyglądam
nawet dziury w skarpetce miałem.
Wgle na dzień dobry usłyszałem od mamy chyba jak mnie zobaczyła "jak ty wyglądasz".
A ja byłem szczęśliwy że mi się udało.
Jak się zobaczyłem w domu... normalnie półtora nieszczęścia.
Ale oczy były pełne radości, zmęczenia i podziwu.
No fakt... miałem pęcherze na stopach pełne krwi, ale.... miałem to gdzieś :):):)

piątek, 2 lutego 2018

11 II Rajd Połowinkowy

Czas nieubłaganie biegnie.
Pół roku zostało
do naszego wyjazdu rowerowego na Jasna Górę.
Czyli 11 lutego w niedzielę jedziemy na:
 Rajd Połowinkowy.
Gdzie? tradycyjnie do Tarc.
Tras: 40 km w obie strony.
Spotykamy się na Mszy Św o godz.9.30
a potem o 10.30 wyruszamy
z Pleszewskiego Rynku na trasę.
Zapraszam Pielgrzymów
i Wszystkich chętnych rowerzystów.
Kto nie może rowerem,
niech nam towarzyszy innym pojazdem.
Mamy również następne plany wyjazdowe,
ale o nich powiemy jak się spotkamy...
                                                    ***

 Pałac w Tarcach pięknie wygląda...
                                                  ***
a to Kaplica do której jedziemy...
                                                  ***

środa, 15 listopada 2017

Kronikarskim zapisem o naszym
Rowerowym Rajdzie Niepodległości
12 listopada, w niedzielę, 14 uczestników.
Po raz czwarty, w 14 Rajdzie odwiedziliśmy groby
w gołuchowskim lesie.
Odwiedziliśmy pomordowanych 
w listopadzie 1942 roku.
Ponad 10 tysięcy osób.
Były znicze, kwiaty, petardy i modlitwa.
Zakończyliśmy wspólnym śpiewem Roty.
Potem tradycyjne spotkaniem przy kawie
i deserze w restauracji Zamkowa.
Do zobaczenia na następnym Rajdzie
Około połowy lutego do Tarc.
Dziękuję Uczestnikom i zawsze Zapraszam
do wspólnej jazdy...










poniedziałek, 6 listopada 2017

XIV Rowerowy Rajd Niepodległości...

Po raz trzeci w tym miejscu oddamy hołd 

i zaniesiemy modlitwę do grobów,
gdzie spoczywają
pomordowani w gołuchowskim lesie.
Pomordowani w listopadzie 1942 roku.
Listopad miesiąc zadumy 
i kolejna zbieżna rocznica.
Spotykamy się na pleszewskim rynku
w niedzielę 12 listopada,
po Mszy Św która jest o godz. 9,30.
Około 10.30 wyjedziemy na trasę.
Myślę, że przed 12.00 
dojedziemy do grobów.
Kto nie może rowerem może wtedy
innym środkiem lokomocji do nas dołączyć.
A potem jak zwykle wspólna kawa i deser
oraz miłe do tego rozmowy.
No i 11 listopada, w Święto Niepodległości,
proszę nie zapomnieć wywiesić flagi.


Do Zobaczenia na Rowerowym Szlaku...